Nachtjapon - Nightdress

Ik maakte een nachtjapon. Tja, wat kan ik daar nog meer over zeggen. De dochter is er dol op. Zo dol, dat ze er het liefst het hele weekend in rond loopt en de koude armen en kippenvel voor lief neemt.

I made a nightdress  for my eldest. There is not much more that I could possibly say about this creation... She loves it. So much so, that she wants to wear it every night and the whole weekend, not caring about cold arms covered in goosebumps.

Schattig en een beetje stoer

Met zeven jaar heb je wel recht op enige zeggenschap over je klerenkast. Want dan heb je echt wel een idee van wat mooi en lelijk is. Met zeven is voor mij als moeder steeds duidelijker dat mijn oudste krullenbol is begonnen aan een mooie reis. Een reis die nooit stopt: het vormen van identiteit, en hoe deze uit te drukken. Dus krijgt mijn krullenbol steeds meer zeggenschap. Wat in haar kast hangt, wat er blijft hangen en wat er keer op keer weer uitkomt... dat is nu steeds meer haar keus.

At seven years old you are allowed a say in what you get to wear. After all at seven, you really know what is pretty or ugly, right?! At seven, for me as a mom it is clear she has started to consciously forming her identity and how to express her identity. So our eldest curly-head is getting her say in what gets into her closet, what might remain there, unworn and what actually never gets there because it is being worn over and over again.

Nina blouse

A collar...seriously?!..A collar?! I used to simply ignore them. Not because it was too much of a challenge. I am not exactly scared of any challenge. But I did not really understand why you would put a collar on kids clothing. Too old fashioned, too classic, too stiff to be suitable for kids who are simply... being kids. But well, there it was, the question whether I would like to participate in the blogtour for the Nina blouse...a blouse.... with collar... And I immediately said: Yes! So I had to face reality...and get out of my comfort zone... and into collarland...

Een kraagje... serieus...een kraagje...!? Daar bleef ik meestal ver vandaan. Niet per se vanwege de naaitechnische uitdagingen. Daar ben ik niet bepaald vies van. Eigenlijk vind ik ze niet zo mooi. Te tuttig, te klassiek, een beetje oubollig, kortom niet echt iets voor kinderen. Maar ja toen kwam die vraag, of ik mee wilde doen aan een patroon tour voor de promotie van de Nina blouse van Coffee & Thread met....kraag... En ik riep direct volmondig: JA! En dus moest ik er wel aan... uit mijn comfortzone... Mijn eerste voorzichtige passen in kraagjesland.

'Laatste-Kans-Sweater' | Last-Chance-Sweater'

Na de vormeloze toaster sweater van laatst, had ik bijna de handdoek in de ring gegooid. Ik besloot dat sweaters niet op mijn lijf geschreven zijn. Ze verhullen teveel vorm van boven (in mijn geval verdwijnen mijn vormen dan) en leggen de nadruk op de vrouwelijke vormen van onderen (en dat is bij mij echt niet nodig). De toaster sweater was een dieptepunt, maar ook eerdere sweaters zijn voor mij niet de meest flatteuze kledingstukken. Dus besloot ik dat vanaf nu mijn winteruniform zou bestaan uit warme vesten, ook prima! Maar ja... ik ben koppig.... dus deed ik nog een laatste ultieme poging........

I decided to call it quits. Me and sweaters were not meant to be. They disguise too much on top and seem to emphasize the bottom. The shapeless toaster bottom was a new low for me, but previous sweaters were not the most flattering either. So I more or less decided to stick to cardigans for winter. Almost... But.... stubborn as I am.... I decided to give it one last shot...